Singer Featherweight, de spoel winden.

Voor het winden van de spoel geeft de Singer handleiding de volgende adviezen:







Het vliegwiel moet los om te voorkomen dat de naald zonder reden op en neer gaat. Nu draait alleen het vliegwiel en kan het spoeltje wel opgewonden worden.

"De voetregulateur"  mooi woord voor gaspedaal....













Ik vind het niet zo handig dat het garen op deze manier langs de warme lamp geleid wordt. Op deze tekening lijkt dat mee te vallen, maar volgens mij gaat de draad er vlak langs.






Daarom voer ik de draad langs het handgreepje van de bovendraadspanningsregelaar.





Ik heb met een fotobewerkingsprogramma in de foto het draad extra gekleurd, denk dus niet dat ik met dik breigaren stik!



Omdat het vaak voorkwam dat ik aan het spoelwinden was, maar er niets gebeurde, laat ik het begin van het garen op de volgende manier om het spoeltje gaan: het kleine stukje draad dat door het gaatje van het spoeltje gaat en dat je vasthoudt (A) kruist de draad die via de spanningsschijfjes en draadgeleider aan de klos vastzit (B). Op deze manier zet je de langste draad even vast en slipt de draad niet om het spoeltje. Het draadeinde (A) knip ik na een tijdje zo kort mogelijk af.

Het spoeltje zoals het op de as van de garenwinder zit.

A=  korte einde van het garen
B=  gaat richting garenklosje.

Singer Kindernaaimachine.

De Singer Featherweight is op Marktplaats wel aangeprezen als kindernaaimachine. Niet zo gek eigenlijk, als je het kleine formaat ziet.

Er bestaan naaimachines die alleen voor kinderen verkocht worden. Meer een speelgoedje. De machines werken vaak met maar 1 spoel, waardoor het resultaat een kettingsteek is.
Roze plastic moet tegenwoordig het ultieme Barbie-gevoel geven. Niet voor lang vrees ik!

Singer heeft vroeger ook metalen kindernaaimachines gemaakt, nu collectors-items.





Foto van internet.


 En in de jaren 60-70 kwamen plastic naaimachientjes in de winkels die de merknaam Singer droegen.  Werkzaam op batterijen, een dure grap als het nog geen oplaadbare batterijen betrof.

Wat is nu wel geschikt voor kinderen om mee te werken?

Gewoon met de hand iets in elkaar zetten, met naald en draad, is goed voor de motoriek, maar gaat langzaam en dat kan ontmoedigend zijn.

Een elektrische naaimachine gaat vaak te snel, zeker kinderen kunnen het pedaal niet goed doseren.

Een handnaaimachine laat het kind zelf het tempo bepalen. Nadeel van het draaien aan de hendel is wel dat er nog maar één hand overblijft om de stof onder het naaimachine-voetje te sturen.

Bij een trapnaaimachine valt dat probleem weg, maar de verschillende beweging van de voeten en de handen zijn een complicerende factor. Dat is juist goed! De ritmische beweging van het voetenwerk kan eerst geoefend worden door het kind (of de beginner) tussen de op papier getekende lijnen van doolhoven te laten naaien zonder draad in de machine. Zo ben ik zelf ook begonnen, het is een van mijn dierbaarste herinneringen!
Als dat goed gaat kunnen kleine lapjes aan elkaar gezet worden. Een kussentje voor de beer of een speldenkussen als cadeautje.

Begin simpel, dan blijft het leuk!

Singer 201 in trapnaaimachine-meubel.

Het lijkt een beetje vreemd om een Singer 15 uit haar meubeltje te halen, waar ze misschien al sinds 1921 in zat en een Singer 201 daarvoor in de plaats te zetten.

Moet je niet iets zo oorspronkelijk mogelijk houden?

Voor een aantal zaken zal dat zeker opgaan. Daarom hebben we bijvoorbeeld Monumentenzorg, om gebouwen te bewaren voor het nageslacht. (En dan hebben we het over de buitenkant, de WC mag meestal wel aangepast worden aan de eisen van deze tijd. We willen niet allemaal op een houten plank zitten..)
Conserveren is belangrijk als het gaat om originele en onvervangbare zaken. Niet om massa-productie. En Singer Naaimachines, hoe dierbaar ook, behoren tot de laatste categorie.

Dus kan je gerust een aanpassing doen, waardoor je de naaimachine met meer plezier gebruikt.

Ik vind deze Singer 201 één van de mooiste machines die ik heb. De frontplaat heeft een mooi motief en zag er na een uurtje dobberen in een groene zeep-oplossing weer uit als nieuw. Dit model van Singer werd gemaakt van 1939 tot 1963, de latere jaren ook in een lichtere  en modernere aluminium uitvoering.
Voor thuisnaaisters was deze machine het beste wat er te verkrijgen was.
De prijs die betaald moest worden voor dit topstuk van Singer, was een half jaarsalaris. Stel je toch eens voor!

En kijk eens hoe ze staat in het naaimachinemeubel! Ik heb wat foto's gemaakt omdat ik zelf tot vorige week ook niet had gezien hoe zo'n machine nu zich wegvouwt in het kastje.

Trapnaaimachine, handnaaimachine of elektrisch?

We hebben hier in huis diverse laptops. Bijna elk exemplaar heeft zijn eigen model oplaadsnoer.
En ook de mobieltjes van de gezinsleden hebben verschillende accuopladers. Zelfs als ze van hetzelfde merk zijn komt het voor dat er toch een ander tuutje aan het snoertje zit... Dan hebben we ook nog een paar telefoonopladers voor in de auto, ook weer verschillende!
En de fotocamera's hebben wéér andere kabeltje om ze van stroom te voorzien!
Als je dan in de la kijkt waar die kluwen spaghetti ligt te wachten om gebruikt te worden, zinkt de moed je in de schoenen!

Wat is het dan heerlijk om te ervaren dat mijnheer Singer het een stuk eenvoudiger heeft gehouden!

Het mooie meubel met de Singer 15 trapnaaimachine staat sinds het weekend te pronken op de slaapkamer.

Het zelfgemaakte bureau dat er stond (van een blad uit de koopjeshoek van IKEA, 4 losse poten en houten planken die ooit onderdeel waren van een stapelbed), is zaterdagmorgen naar de kringloopwinkel gebracht.

Het naaimachinemeubeltje werd een flink stuk lichter toen de naaimachine eruit was, nu kon het de trap opgetild worden door mijn echtgenoot, in samenwerking met de verkering van dochterlief.


Ik heb een Singer 201 in het meubel geplaatst. De Singer 201 heeft een verzinkbare transporteur en ik wil het Free-Motion-Quilten eens uitproberen op een trapnaaimachine. Want het doseren van de snelheid gaat mij niet zo goed af met die oude elektrische machines.
En Free-Motion-Quilten op een handnaaimachine lijkt mij niet zo'n goed idee, aangezien je dan nog maar één hand over hebt om de stof te manoeuvreren!

Een Singer 201 handnaaimachine (foto van internet, ik had de helft al gedemonteerd voor ik bedacht een foto te maken..)








De Singer 201 is gemaakt in 1939 en zat in een houten bak, net als op de foto hierboven. De trapnaaimachine Singer 15 is van 1921!

















Toch kan je die twee omwisselen. De aanhechtingspunten waarmee de Singer 15 in het meubel bevestigd is, zitten op dezelfde plaats als de scharnieren waarmee de Singer 201 in de onderbak past. Het vliegwiel is bij allebei gespaakt en het systeem van de slinger van de handnaaimachine kan los en op de trapnaaimachine zit op dezelfde plaats een bevestigingsgleuf en gat voor de schroef.

Hoe slim van Singer!

Ze maakten één model grondplaat voor de naaimachine met op één plaats een bevestigingsgat voor óf een slinger voor de handnaaimachines óf een motor voor de elektrische naaimachines.

En op het vliegwiel maakten ze ruimte voor een leren riem; óf voor een riempje van de motor naar het vliegwiel óf voor een lange riem bij naar het vliegwiel zoals bij een trapnaaimachine.

1. voor de aandrijfriem
2. voor de het wieltje van de spoelwinder

De grondplaat is bij heel veel verschillende modellen hetzelfde, zodat er massaproductie kon plaatsvinden. Dat bespaart in de kosten!

En maakt het nu gemakkelijker om een naaimachine om te bouwen!

Ik moet een nieuwe riem voor de trapnaaimachine bestellen. Ik neem niet aan dat die nog van 1921 is, maar nu is het verdroogde exemplaar aan vervanging toe.


Ik heb de trapnaaimachine dus nog niet echt kunnen gebruiken. Wordt vervolgd!!

Singer 15 als trapnaaimachine.

 Ik wilde al een tijdje graag een Singer 15. Dat is een oud model dat nog steeds in productie is. Eigenlijk onverslijtbaar, normale spoeltjes, redelijk standaard. De Singer 15 is gemakkelijk te herkennen, omdat het de draadspanningsregelaar op de kopse kant heeft zitten.

Daarom keek ik geregeld even op Marktplaats.

Marktplaats is een bron van vermaak!

De naaimachine-advertenties die foto's laten zien van de andere kant van de naaimachine (wist de fotograaf wel wat de kant van de naaimachine is die je ziet als je ermee werkt?), of foto's op z'n kop geplaatst, een poes/kind/leeg koffiekopje/mobieltje erbij gefotografeerd.

Naaimachines die helemaal compleet zijn (volgens de adverteerder dan), maar zonder steekplaat of heel verdacht een lapje stof onder het voetje.

En de echte 'verzamelstukken', unieke kwaliteit; als je van roestbakken houdt. En die het zo leuk doen ter decoratie in je huis of kantoor....

Op welke werkplek gaan ze nu een naaimachine voor de gezelligheid neerzetten?

Maar ik heb ook hele mooie naaimachines voorbij zien komen, dus het blijft interessant om zo nu en dan te kijken.

Zo kwam het dat ik eind vorige week een trapnaaimachine zag, ademstokkend mooi! En redelijk in de buurt......

Maar ja, waar zou ik die neer kunnen zetten?? We hebben eigenlijk geen plaats.

Wél hebben we in de slaapkamer een groot zelfgemaakt bureau staan, waar we zelden aan werken. Want het is gezelliger om in de huiskamer met nakijkwerk of voorbereidend werk voor school bezig te zijn, met z'n allen aan de grote tafel. De kinderen met de laptop of huiswerk erbij. En ik ook vaak met de Featherweight.

Dus dat bureau zou goed weg kunnen.

Nu is het toch maar een verzamelplaats voor alles wat 'even' een plekje moest krijgen. De bak met Single-Socks bijvoorbeeld. Of de mand met strijkgoed.

 

 Dus een bod gedaan en een paar dagen later nog een iets hoger bod. En toen kwam de mail dat ik hem mocht komen halen! Mijn echtgenoot is niet zo dol op al die naaimachines, maar gelukkig wel op mij, dus hij ging mee. En dat kwam goed uit, want met een onderstel van gietijzer is deze combinatie van naaimachine en onderstel absoluut geen lichtgewicht.

Hoewel ook weer niet zo zwaar als ik vreesde..

En het is zo'n mooi meubeltje! Met 6 lades. Een klep waar de naaimachine onder kan worden geklapt.

Nog even flink poetsen aan de machine en boven opruimen en dan staat er een echte Singer trapnaaimachine met een Singer 15 te pronken op de slaapkamer.

Het motief van deze machine heet Sfinx..

De bovendraadspanning-regelaarschijven. (1)

Als je een stukje hebt genaaid en je wil je werk onder de naaimachine-voet vandaan halen, legt de handleiding van mijn Singer Featherweight dat als volgt uit:

Verwijdering van het werk.
Houd de machine stil met de draadhefboom (6, Fig.14) op zijn hoogste punt en licht de persvoet op. Trek de stof naar achteren en naar links weg en snijd de draden af door middel van de draadafsnijder (A, Fig. 15). Laat de einden der draden ongeveer 7 1/2 cm. onder en achter de persvoet liggen.

Zonder plaatje is nog niet zo gemakkelijk te begrijpen wat er tijdens deze handelingen in de machine gebeurt.
De draadhefboom is dat metalen stangetje vooraan dat steeds heen en weer gaat. (Ik ga ervan uit dat je bij de naaimachine zit alsof je aan het werk bent..). Die is nu niet zo interessant.

Achter de machine zit de persvoethefboom. Daarmee haal je het persvoetje omhoog en van je werk af. En juist deze persvoethefboom zorgt ervoor dat de bovendraad dan vrij tussen de spanningsschijven van de bovendraad-spanningsregelaar kan bewegen.

De frontplaat is verwijderd.

Door de persvoethefboom omhoog te halen wordt een mechanisme in werking gezet waardoor een veertje bij de pijl met KIJK HIER (zie bovenstaande foto) wordt ingedrukt. Daardoor komt er ruimte tussen de twee schijven van de bovendraadspanning-regelaar waar de draad een beetje klem zit. Nu kan de draad vrij bewegen en kan je de stof verwijderen door je werk naar achteren te trekken.

Het FILMPJE laat zien wat er gebeurt achter de frontplaat als de persvoethefboom omhoog gaat en hoe dat doorwerkt op de schijfjes van de bovendraadspanning-regelaar! (Goed woord voor  'Galgje' !)

Bij iedere steek die de naaimachine maakt, verschuift de transporteur de stof een beetje naar achteren en trekt de stof aan het garen. Daardoor schuift een stukje bovendraad tussen de schijfjes door. Dat mag niet te makkelijk gaan of te stroef, want dan krijg je lussen onder of boven je werk.

Als je de bovendraadspanning wil bijstellen (omdat de kruising van de boven- en onderdraad niet precies in het midden van de stof vallen), moet je de persvoethefboom naar beneden hebben staan om te kunnen testen of de draadspanning nu goed is. De ideale stand is meestal ongeveer 3. Maar afhankelijk van de stof kan het beter zijn de bovendraad iets losser of strakker te zetten.

Bij de eerste naaimachines zaten geen cijfers op de spanningsaanwijzer. Dan moest je de draadspanning regelen op gevoel. En dat kan ook heel goed!

Volgende keer verder met dit onderwerp!