Koffertjes van de Singer Featherweight.

De Singer naaimachines die niet in een meubel zaten, zijn altijd verkocht in een beschermende koffer.

Dat was in het begin een houten kap, meer een deksel. Die klikte vast op de bak waar de naaimachine in vast zat. Ik raad aan die hele constructie niet aan het handvat op te tillen, maar altijd de bak onder de naaimachine te ondersteunen.

Later werd het een echte koffer, bijna alsof je op vakantie ging!
Hier werd de naaimachine met de houten onderbak ingeschoven en de losse deksel van de koffer aan de onderkant scharnierend bevestigd waarna de koffer kon worden gesloten.
Dit was een loodzwaar geheel dat het begrip "draagbaar" letterlijk en figuurlijk een speciale lading gaf!
Met "draagbaar" werd dan ook meer "verplaatsbaar" bedoeld, dit in tegenstelling tot de naaimachines die in een meubel waren ingebouwd.

Gelukkig was de Featherweight een stuk beter te hanteren. In het pittige zwarte koffertje werd de machine met de bijbehorende accessoires netjes opgeborgen.

Ik heb twee modellen van die Singer Featherweight koffers: 1. met een platte bak bovenin en 2. met een klein bakje hangend aan de linkerkant van de koffer.

De koffers met de bak bovenin hebben als buitenmaten
lxbxh: 33 x 21 x 29 cm. (13 x 81/4 x 111/2 inch).
Het voetpedaal wordt met samengebonden snoer in het bovenbakje geplaatst.










De koffers met het kleine metalen of rood plastic bakje aan de linkerkant hebben als buitenmaten:
lxbxh: 36 x 21 x 29 cm. (14 1/4 x 81/4 x 111/2 inch).

Het laatste model is dus iets groter. Naast de omhooggeklapte klep van de kleine naaimachine is onder het bakje wat ruimte. De bedoeling was dat het groene Singer doosje met speciale voetjes en schroevendraaiers op de bodem van het koffertje naast de naaimachine werd geplaatst. En wat kleine rommeltjes bovenin het bakje.
Het voetpedaal wordt in een houder geschoven die aan de deksel is bevestigd. Het snoer hangt bij de naaimachine in de koffer.









Ik geef de voorkeur aan de koffers met het kleine bakje. Ooit vond ik een kartonnen doosje dat bijna de hele ruimte onder het bakje opvult, zodat ik veel voetjes kan opbergen.


Mijn "nieuwe" Singer 222 heeft dit model koffer. Aangezien dit de naaimachine is die ik zeker blijf houden, ben ik blij dat ik het kartonnen doosje hier weer in kwijt kan.

 In het kleine metalen bakje zitten de blikjes van de eerste eigenaresse. Die verpakkingen van Strepsils werden volgens mij door iedereen wel gebruikt voor het bewaren van klein los spul, mijn moeder had die ook.
Eén van de blikjes bevat naalden, de andere nog wat spoeltjes. Ik vind het bijzonder om de kleuren van het garen te zien waar ooit mee gewerkt is.











Toch heeft één van de Singer 221's echt de mooiste binnenbekleding van de koffer. Het lijkt wel damast, zo glanzend en gaaf is dit patroon.
Waarom zijn er verschillen in de binnenbekleding van de koffertjes? De buitenkant is steeds hetzelfde zwarte namaakleer!











Ik weet niets van de koffers van de witte Singer Featherweights. Dus als iemand daar wat informatie over heeft....

Singer 12K Fiddle Base

Wat zijn we tegenwoordig toch verwend met de makkelijke spoeltjes en de naald die gewoon in de naaldhouder maximaal omhoog moet worden geschoven, waarna je hem vastzet met een schroefje!

Nee, dan de Singer 12!





Deze Singer naaimachine met serienummer 12672563  zit al sinds 1895 keurig opgeborgen in de houten koffer.
Draag nooit een houten koffer alleen aan het handvat, altijd de onderkant ondersteunen! Het handvat is om de deksel van de koffer te halen en niet altijd (nog) sterk genoeg om zo'n 12 kg te houden...

Ik heb de machine schoon gemaakt met een klam-vochtig-lapje en na het drogen met naaimachine-olie ingewreven. De mooie motieven kwamen glanzend tevoorschijn.
De Singer 12 wordt ook de Singer New Family of Singer Fiddle base genoemd door de onderplaat van de machine die de vorm van een viool heeft.. Op de foto is het motief  'Peacock Tail'  of  'Ottoman Carnation'  te zien. De Singer fabrieken hebben veel mooie motieven uitgebracht, maar de namen daarvoor zijn door liefhebbers bedacht.

De spoelhouder heeft de vorm van een bootje en beweegt horizontaal langs een rechte lijn heen en weer, ook wel Transverse shuttle genoemd. (De 27, 28, 127 en 128 doen die beweging met een boogje).



Het enige spoeltje dat ik bij deze machine heb, heeft een iets andere vorm dan de gebruikelijke Singer spoeltjes; de puntjes zijn langer. Een andere maat spoeltje past wel in het bootvormige spoelhuisje, maar ik heb nog niet getest of het ook bruikbaar is. Het lijkt van wel, omdat het spoeltje in het spoelhuis met een dopje aan een veertje vastzit (te zien aan de puntige kant). Dus iets van lengte-verschil kan worden opgevangen.


Bij moderne machines hoef je als je het spoeltje in het spoelhuis doet, alleen te letten op de manier van afrollen en het draad even onder het veertje doorhalen. (zie het blogje over de Goede en de Foute WC-rol, Singer Featherweight: Goede WC-rol, Singer 306: Foute WC-rol...nu kan ik het ook onthouden!!)

De tekst van de handleiding van de Singer 12 moest ik een paar maal doorlezen met het spoeltje in mijn rechterhand en het spoelhuis in mijn linkerhand, voor ik het door had:

Daarna kwam het plaatsen van de naald. Moderne naalden hebben een platte kant. Daardoor weet je hoe je de naald moet plaatsen, platte kant links, of platte kant achter. De Singer 12 heeft een ronde naald, het is een smal rond naaldje. Wel is een groefje te voelen langs de naald, maar dat geeft weinig houvast. Nadat ik de naald geplaatst had, kwam de onderdraad  nog niet omhoog.






Weer de handleiding gelezen en inderdaad, er moest nog iets gebeuren om de naald op de goed hoogte in de naaldhouder te zetten. Het staat wel in de handleiding en als je eenmaal weet hoe het moet, is het goed te doen, maar in vergelijking met nu was het vroeger erg omslachtig allemaal!

Maar: de machine naaide nu goed! En zelfs de steekgrootte was aan te passen. 117 jaar oud en het werkt gewoon! 
En het is zo'n kleine elegante machine. De kleine beschadigingen en slijtplekjes zijn niet storend en geven juist de geschiedenis weer van een Singer naaimachine die jarenlang goed werk heeft geleverd!

Ik heb een filmpje gemaakt om haar eens goed te laten zien: de Singer Fiddle Base .

Label voor Singer Featherweight koffertje. En de streepjes op de steekplaat.

Het is nu net zo'n regenachtige zondag als drie weken geleden, toen ik naar Atelier Bep ging voor de Singer Featherweight Meeting. Geweldig, al die zwarte koffertjes met die mini-naaimachientjes.

Ik had thuis nog snel een reepje stof om het handvat van mijn koffer gestrikt, want ik voorzag een probleem als alle koffertjes bij elkaar zouden staan. Anderen hadden een kantje of een lintje gebruikt.

Gisteravond wilde ik een kofferlabel maken. Het patroontje van de stitchery heb ik verkleind en voor de achterkant is een stukje stof gebruikt dat over was van het stoffenmandje dat ik bij Bep maakte. Het lint had ik voor Sinterklaas gekregen.


Dit staat toch even iets beter voor mijn mooie machine! Want van alle Singer naaimachines die ik heb, is dit mijn favoriet!
En 30 september gaat mijn koffertje natuurlijk weer mee naar Bep en hoef ik geen scharrig reepje stof te gebruiken om te weten welke koffer bij mij hoort.




Soms zie je iets wat er al was, maar nooit de aandacht trok!

Terwijl ik het kofferlabeltje maakte en een stikseltje op 1/4 inch langs de rand wilde, vielen mij de streepjes van de steekplaat op.
De lengte strepen had ik natuurlijk al gezien, daar kan de stof langs om af te meten hoever je van de rand van de stof gaat naaien.

Maar dwars daarop staan kleine streepjes....

Het nut daarvan werd duidelijk toen ik de hoek om wilde gaan: naai door tot het kleine streepje, laat de naald in de stof en draai de stof een kwartslag. Daarna zit je precies weer op 1/4 inch van de kantlijn! Wat handig toch!