Lampjes voor de FW. 110V, 230V en één LED.

Ik heb het grote probleem dat er onderdelen onderweg zijn voor de naaimachines die verder wel klaar zijn. Zoals rubbers voor onder de Featherweights. En de 1/4-inch- en stitch-in-the-ditch-voet. Ook ontbraken er nog wat lampjes bij naaimachines.

Gelukkig zijn de vrouwen die een bestelling geplaats hebben erg geduldig. Zoals eentje al schreef: de machine staat al jaren stil, dus nog een weekje of wat extra maakt ook niet uit!

Maar ik wil graag weer wat machientjes kwijt, dus ik hoop dat het allemaal snel binnen komt!

De lampjes zijn nu als eerste bezorgd. Ze komen in Het Singer Winkeltje.

Ik heb meteen een test gedaan van lampjes en foto's gemaakt.

De lampjes voor de Featherweight en de meeste andere Singer naaimachines hebben een bajonet insteek en geen schroefdraad. Een bajonet-sluiting betekent erin schuiven en een kleine slagje draaien, ongeveer 1/8 van de cirkel. Dat is een klein stukje (denk aan een taart in 8 stukken...).

(Dit is het lampje voor 110V naaimachines)

De metalen onderkant van het lampje heeft twee kleine knopjes. Die moeten in de uitsparing passen in de lamphouder.

Als je de lamp wilt vervangen is het handig om de stekker uit de naaimachine te verwijderen. Dat is ook veiliger, haal in ieder geval de stroom eraf! 

Zet nu de machine op zijn kont (=het vliegwiel). Pak een zaklampje erbij. Of kijk even naar deze foto's!

Je kijkt nu van bovenaf in de lege lamphouder van de Singer 221. Onderin zie je twee contactpuntjes. Aan de zijkant zie je een gleufje in het zwarte plastic.

We gaan even inzoomen....

Het gleufje loopt  in een L-vorm! De L van...lamp! Onthoud het maar op die manier.

Dus als je de lamp in de houder steekt moet je tot het einde van het gleufje en dan met de klok mee naar rechts. Een klein stukje maar. En dan zit 'ie vast.

Verwijderen gaat natuurlijk andersom, alleen met je het lampje een klein stukje indrukken, dan tegen de klok in naar links draaien en dan kan je hem zo eruit halen.

Heb je een 110V naaimachine, dan gebruik je een omvormer om de stroom van 230V (Volt)  in Nederland om te zetten naar 110V. De 110V naaimachines komen vaak uit Amerika en daar werkt alles op 110V.

Een 110V naaimachine gewoon op ons net aansluiten, geeft een 2x zo snel draaiende naaimachine en allerlei andere problemen, waaronder ook het doorbranden van het lampje.

Ik heb daarom wat 110V lampjes besteld, want er is lastig aan te komen.

De lampjes voor de 230V naaimachines zijn gewoon te koop in de naaimachinewinkel. Omdat er toch wel vraag naar is, heb ik die nu ook in het assortiment.

Ook had ik een LED-lampje besteld. LED-lampjes zijn energiezuiniger en ze worden niet warm. Dat laatste is wel heel fijn, want bijna iedereen brandt wel eens even zijn pols aan de machine tijdens het naaien of zijn vingers tijdens het opruimen van de naaimachine. Je denkt er niet altijd aan om de machine te laten afkoelen....

Dus ik was erg nieuwsgierig naar dat LED-lampje. Ik zal de foto 's laten zien. Oordeel zelf!

Dit is het fotomodel van vandaag, het laatste project. Een Singer 221 van 19 juli 1950. Komt met een nieuw model voetpedaal, wat voor veel mensen handiger is. Ze wacht nog op nieuwe rubbervoetjes....

Dit is de machine met het oorspronkelijke lampje. Een warm geel licht. Ik heb mijn Singertjes ook met lampje aan op tafel als ik niet naai, maar wel ermee bezig ben, gewoon om het gezellige lichtje!

Nu met een LED-lampje erin....

Tja... Ik vond het niet mooi. Te blauw, te hard, geen sfeer.

Deze foto's zijn bij daglicht genomen. Om eens te kijken hoe het in de avond zou zijn heb ik een kamertje opgezocht waar de gordijnen heel donker zijn en waar iemand nog wel eens vergeet ze open te schuiven. De kamer van de jongste zoon lijkt soms wel een grot! 

Maar ideaal om eens te kijken naar het effect van LED.

Hier alleen is alleen het gewone naaimachinelampje aan.

En op deze foto alleen het LED-lampje.

Beide lampjes geven niet overdreven veel licht. Heel weinig licht, kan je wel stellen!

Voor mij is de ideale situatie een gewoon naaimachinelampje en een extra lamp erbij die goed op het werk schijnt. Dat ziet er toch heel sfeervol uit!

Singer blackside.

De metalen voetjes van Singer herken je snel. Die zijn echt anders dan van andere merken, iets geler metaal met meer glans en mooier afgewerkt.

Als verzamelaar wil ik ze natuurlijk graag in mijn collectie en een aantal heb ik ook gebruikt.

Wat bijzonder is: er zijn ook zwarte voetjes! 

Gedurende de periode 1941-1953 zijn er onderdelen gemaakt met een andere samenstelling (minder chroom en nikkel), waardoor het metaal zwart is. Niet geverfd zwart, maar door en door zwart. Dit kunnen ook delen van de naaimachine zelf zijn of van de speciale voetjes.

Nu ik een lieve Singer Featherweight 221 heb uit 1935 met allerlei oude kenmerken en de sierlijke faceplate, ga ik mijn Singer 222 weer terugbrengen in de originele staat. Dus met een streepjes faceplate en het zwarte vliegwiel. Om het geheel nog stoerder te maken wil ik de zwarte onderdelen bij deze machine gebruiken.

Hier zie je een deel van de collectie en de zwarte voetjes die ik al heb. De zoomvoet, de zakdoekjesrandvoet en de Schotse plooirok-voet. Ook de echte Singer schroevendraaier is in het zwart verkrijgbaar.

Zo blijft er iets om naar te zoeken!

Singer Featherweight op reis.

Even een stukje geschiedenis. Een verhaaltje over de boot op de foto hierboven.

De Apapa was in 1947 gebouwd in Liverpool.

Eigenlijk had deze boot de Apapa 3 moeten heten. Apapa nummer 1 werd getorpedeerd in 1917 en Apapa nummer 2 gebombordeerd in 1940 en beide boten zijn gezonken. Je zou denken dat het niet verstandig was weer een boot die naam te geven..

De Apapa werd ook wel een Bananenboot genoemd, vanwege het exportproduct.

Echter op deze boot werden ook passagiers vervoerd en aan boord was het genieten! Een schone boot met een zwembad, winkels, een kapper, bibliotheek, eetzalen, bars, een rookkamer, een ziekenboeg, goed eten en veel personeel.

Iedere hut was ongeveer gelijk aan de andere en ze hadden allemaal een patrijspoortje om naar buiten te kunnen kijken. Daglicht is voor mensen belangrijk, zeker als je langere tijd aan boord bent.

De hutten hadden een badkamer met douche, een kaptafel, bureau, stoelen en een inbouwkast voor de kleding. Voor die tijd voor veel mensen echt een luxe!

Mevrouw H.J.F. Mackrell was ook een keer aan boord. Ze reisde eerste klas. En ze had een Singer Featherweight als bagage meegenomen....

Toen ik deze Featherweight voor het eerst bekeek dacht ik dat er een stuk oude krant per ongeluk aan het koffertje kleefde. Ik was al aan het prakiseren hoe ik dat kon verwijderen zonder de buitenlaag van de koffer te beschadigen.

Nadat ik had gezien wat erop stond, heb ik besloten het met Modpodge te behandelen, zodat het voor altijd een aandenken is aan deze zeereis. 

Dus zou je deze kleine naaimachine willen aanschaffen, dan zit er een origineel bewijs op de koffer dat de Featherweight met recht een 'reisnaaimachine' genoemd mag worden!

De Apapa heeft jarenlang gevaren van Engeland naar de westkust van Afrika en weer terug. In 1968 werd de boot verkocht aan Hong Kong en herdoopt tot Taipooshan. Met een verfje èn een kleurenfoto lijkt het een hele andere boot!

De riem een gaatje losser....

Eén van de onderwerpen die bij de workshop aan de orde kwamen is de spanning van de riem van de naaimachine. De riem brengt de draaiende beweging van de as van de motor over op het vliegwiel en daarna gaat het mechanisme van de naaimachine werken.

De riem moet veel losser dan je denkt! De meeste mensen hebben het idee dat de riem mooi strak moet staan. 

Op die manier staat er veel kracht op de motor, die dan extra hard moet werken. De machine wordt daardoor traag en kan kreunende geluiden maken.

Als je de riem loshaalt van de motor en de motor vrij laat draaien, merk je pas hoe snel de motor kan zijn! 

Draai daarvoor de schroef (A op de tekening) los waarmee de motor vast zit, trek de motor iets omhoog en haal de riem van de as. Zet de schroef weer vast.

Geef een tijdje flink gas.

Bij een 'nieuwe' oude machine doe ik dat ook wel eens om de motor na al die jaren van stilstand even de vrije loop te geven. Het motortje gaat na een paar minuten steeds sneller draaien en het geluid wordt hoger. Hèhè, even lekker in beweging! Het luie zweet eruit. Omdat het mechanisme van de naaimachine nu niet werkt, kan je ook het verschil horen en beoordelen of de machine zelf niet teveel geluid maakt.

Met de riem weer op zijn plaats begint het afstellen. De motor hangt door zijn eigen gewicht al aan het riempje. Zet de schroef vast. De riem moet met twee vingers goed in te knijpen zijn. 

Geef gas. Slipt de motor door, dan draait de motor wel maar de naaimachine niet. Dan moet de motor iets zakken en de riem dus iets strakker.

De draaiende motor moet de naaimachine in beweging zetten en net niet slippen! Dat is de juiste spanning. Erg los dus!

Nu kan de motor vrij draaien en geeft toch zijn beweging aan het vliegwiel door. Je machine loopt soepel en snel. 

(Stel dat de naald vast komt te zitten en de machine blokkeert, dan heeft de riem net niet genoeg grip op het vliegwiel om ook de motor te stoppen. Zo voorkom je dat de electriciteit de motor laat draaien, terwijl de motor helemaal niet kàn draaien.)

Het is een kwestie van proberen en dan voel je na een tijd vanzelf aan of het goed is. Wordt de riem ouder en slapper, dan rekt ie meer uit en laat je het motortje iets zakken.

Ik zag tijdens de workshop mensen geroutineerd in de riem knijpen om te voelen. Heel goed, gewoon zelf doen!

Een riem is pas aan vervanging toe als er rubber afvliegt of het riempje zo uitgerekt is dat de motor niet lager kan om de juiste spanning te krijgen. Je kan een leven toe met één riempje. Ok, misschien verslijt  je twee riempjes als je heel oud wordt en je machientje veel gebruikt!

Nog even een fotootje van mijn favoriete onderdeel bij de oude FW, het lichtknopje. Zo pittig!

Singer Featherweight Onderhoudsworkshop bij De Quiltmuis.

Even schrikken vanmorgen van de witte wereld en de berichten over ijzel en sneeuw, maar toen de auto was gepakt en de ruiten ontdooid waren met een gietertje water (van de kou af) bleek het hier met de gladheid wel mee te vallen.

Om half 11 begon de workshop. Natuurlijk ben ik na 25 jaar leservaring gewend te spreken voor groepen, maar dit was toch een heel ander onderwerp dan Ademhaling of Bloedsomloop! Een spiekblaadje is dan toch handig!

We begonnen met tips over het bewaren van het koffertje. Hoe het spoeltje in het spoelhuis moet. Wanneer de draadspanning goed is en hoe je die verstelt.

We maakten een spoeltje vol draad. En we zetten de riem van de motor strakker bij de ene machine en losser bij de andere. Zodat het riempje niet slipt, maar ook niet de motor over belast.

Zelden heb ik zoveel geïnteresseerde leerlingen om me heen, haha!

De machine werd aan alle kanten geopend en gesmeerd. De moeilijke plekjes nog even aangewezen.

De bedoeling is dat iedereen dat nu gewoon zelf kan!

Na de onderhoudsworkshop was de zeer verzorgde lunch met de Feather Weight Watchers-soep en heerlijke broodjes van Vera. En toen konden de machines echt getest worden met het project van Marlies Wolda van De Quiltmuis. Er werd genaaid en gevuld. 

Er brandde nog een condensator onde de machine door, waarna alle condensators verwijderd werden. Die kunnen geen problemen meer geven!

Het eindresultaat van deze dag: een klosjeshouder annex speldenkussen en tegelijkertijd een schaarhoudertje. Voor op de naaitafel naast de Singer Featherweight! En zien jullie de lekkernijen op de foto? Heerlijk hoor! 

Nu ben ik thuis en kijk terug op een topdag! Wat zijn het toch fijne machientjes. En wat is het gezellig om zo met een groep bij elkaar te zijn. Van alles om over te praten, even bij elkaar te kijken en ontspannen te leren en iets te maken!

Ik ben nu toch wel een beetje moe, dus ik ga even met Marge aan de slag. Volgende week wordt ze 80 jaar, mijn oudste FW van februari 1935. En ze snort net zo mooi als alle Singertjes van vanmiddag. Die gaan met goed onderhoud ook nog wel 80 jaar mee!

Singer naaimachine olie.

Ik ben spullen bij elkaar aan het zoeken voor aanstaande zaterdag. Dan is de eerste echte Singer Featherweight onderhoudsworkshop bij Atelier de Quiltmuis in Oosthuizen. 

Natuurlijk heeft iedereen naaimachine olie nodig. Om de machine te smeren en om de buitenkant schoon en mooi glimmend te maken.

Mijn verzameling olieflesjes laat zien dat er een ontwikkeling geweest is.

Eerst ronde metalen spuitjes met in reliëf de merknaam erop.

Daarna metalen flesjes met tekst in verschillende kleuren verf. Dit is de kleinste van het stel met een gebogen 'piemeltje'.

Deze is ook van metaal, uit dezelfde periode.

Dit flesje is duidelijk van latere datum. 30 cent kostte het. De prijs staat op het flesje, wat prijsverhogingen onmogelijk maakt! Dat werd later een natuurlijk een stickertje!

Een plastic flesje.

En deze grote kan zat laatst bij een FW in de doos erbij. Je verkoper had al aangegeven dat er iets extra's bij zat... Dan verwacht je geen klotsend geluid te horen! Gelukkig zaten er wel heel veel plastic zakken om de kan heen, zodat er geen lekkage was.

Nog even de foto met het moderne witte flesje erbij.

Ik ben erg tevreden over de Singer olie van nu, maar ben toch aan het speuren naar flesjes met een nog iets kleiner tuutje, om iets nauwkeuriger te doseren. Overgieten kan altijd!

Singertjesdag bij Atelier Bep in Hall.

Zondag jl stond ik vroeg in de ochtend klaar met mijn spulletjes.

Een reserve-naaimachine, de Samsonite-beautycase met gereedschap, het koffertje met een assortiment uit Het Singer Winkeltje en mijn eigen naaispullen. Dat laatste tasje had ik thuis kunnen laten, want daar kwam helemaal niets van terecht!

Ik haalde Carla op en zonder files reden we door de natte sneeuwvlokken naar Hall, een dorpje ergens bij Apeldoorn.

Meteen bij binnenkomst bij Atelier Bep werden de eerste vragen al gesteld. En zo grappig, betroffen de problemen de vorige keer vooral de onderdraadspanning, nu was het de positie-vinger!

Veel dames hadden wel de machine schoongemaakt onder de steekplaat, maar vergeten daarna de positie-vinger weer tussen de groef van de steekplaat terug te plaatsen. En dan doet de machine het echt niet meer!

Op deze foto die ook in de handleiding staat, zie je dat A2 de positie-vinger is en B2 de uitsparing onder de steekplaat die de positie-vinger op zijn plaats moet houden.

Mijn blogje uit 2012 over de positie-vinger kan je hier vinden: (KLIK)

 

Een andere veel voorkomende vergissing is het plaatsen van de naald. De naald moet met de platte kant naar links!

En de draad moet door de naald van rechts naar links.

Om problemen te voorkomen zou je het schoonmaken van de machine moeten aanpakken als wetenschappelijk onderzoek. Bij goed onderzoek varieer je één factor tegelijk. Anders weet je namelijk niet welke factor verantwoordelijk is voor je resultaten. 

Als een boer meer licht, meer voedingsstoffen, meer warmte en meer koolstofdioxide aan zijn planten aanbiedt, gaan ze beter groeien. Maar misschien is alleen meer licht al voldoende om dat voor elkaar te krijgen!

Dus als je de steekplaat verwijdert om stof bij de transporteur weg te halen en een druppeltje olie te doneren, laat dan de naald en de ingeregen draad met rust. Plaats de steekplaat weer terug (denk aan de positie-vinger) en naai een stukje. Alles in orde? Vervang dan de naald als het nodig is. Of neem een andere kleur garen. 

Maar doe het stapje voor stapje zolang je nog niet zo vertrouwd bent met de machine.

Terwijl ik van naaimachine tot naaimachine ging, zaten de dames aan hun projectje te werken en ondertussen gezellig te praten en elkaars spulletjes te bewonderen. Is ook inspirerend, al die handwerksters bij elkaar! En de snorrende Singer Featherweightjes, allemaal met hun eigen geluid!

Natuurlijk weer genoten van de geweldige taart en later de Singertjes-soep en broodjes. De dag bij Bep is echt een verwendagje voor iedereen!

Het winkeltje daar is heerlijk om rond te kijken en je ziet er altijd wel iets! Heel verleidelijk.......

Vreselijk gelachen om het stofje met de stitcheries. Ik dacht dat dat wel makkelijk was, hup randje om een motiefje en een snel klaar quiltje. Tot ik begreep dat de stitchery nog wel geborduurd moest worden... Oei. Ik heb het toch maar gekocht, met garen erbij. 

Ik vind de patronen van Kathy Schmitz erg mooi, dus die gingen ook mee terug naar Purmerend. 

Met twee stofjes voor mijn kerstquilt-in-wording.

Het was zondag een supergezellige dag en ik kon me nuttig maken. Daar word ik erg gelukkig van!